Naar Berat

Vandaag ga ik naar Berat, een stad zo’n 200 km naar het zuiden, in het midden van het land, de stad staat op de werelderfgoedlijst en staat ook wel bekend als de stad met de 1000 ramen. Om hier te komen moet ik dus eerst met de bus terug naar Tirana en daar overstappen op de bus naar Berat.

Nu is de bus naar Tirana vlug gevonden, er is hier immers maar 1 busstation, de rit naar Tirana duurt ongeveer 2,5 uur daarna moest ik nog een bus vinden dit naar Berat ging, vol goede moet gezocht naar een bus met een bordje Berat op de bus, nergens te vinden, met handen en voeten proberen uit te leggen wat ik wilde, kreeg ik te horen dat er 3 busstations waren, ik stond nu op het busstation dat alleen lijnen heeft naar het noorden en dat ik naar het andere busstation moest, maar welke er zijn er immers nog 2, met wat gebarentaal ben ik er toch uitgekomen, dat ik het busstation moet hebben waar de grote adelaar op de rotonde staat. Alleen was dat nog ongeveer 3 km lopen met heel je hebben en houden met 30°C, best warm dus. Dus maar weer de bus gepakt om daar te komen.

Nu moet je van een busstation hier niet veel voorstellen, het is een open vlakte waar geen asfalt ligt maar vooral losse stenen, haltes of perrons kennen ze niet en bussen worden neergezet waar plaats is. Een dienstregeling kennen ze niet, ze rijden elk uur en ze vertrekken als de bus vol is, ook al is het dan nog geen tijd, er kan immers toch niemand meer bij, maar als er niet genoeg mensen in zitten blijft de bus wachten tot er wel genoeg mensen in zitten. Op de service is trouwens niets op aan te merken, je moet gewoon goed luisteren of je iemand hoort schreeuwen dat hij naar Berat gaat, meestal gaat er maar 1 bus dus veel keus heb je niet, daar loop je dan maar naar toe, zij brengen je wel naar de juiste bus, mijn tas werd al meteen van mijn rug afgenomen en in het bagageruim gelegd.

Met de bus reizen is ook de goedkoopste manier van reizen hier in Albanië, om vanuit Shkodër naar Berat te komen was ik in totaal 740 Lek kwijt (Lek betekend overigens gewoon geld in het Albanees), wat neer komt op nog geen 7 Euro voor de hele reis. Uiteindelijk arriveer je dan in Berat op het industrieterrein, vandaar moet je weer overstappen om naar het centrum te komen. Uiteindelijk heb ik er ruim 6,5 uur over gedaan over een afstand van maximaal 200 km, niet zo heel slecht als je soms de staat van de weg ziet.

Tirana, de stad rond met een gids

Op het advies van het hostel waar ik verbleef heb ik vandaag een route door Tirana gewandeld met een gids, Sightseeingsbussen zoals in andere landen kennen ze hier nog niet, en reisgidsen zijn er nauwelijks.

De gids die ik had vertelde niet alleen over de stad, maar ook veel uit de tijd dat Albanië nog communistisch was en zijn eigen ervaringen daar over.

Wat mij de eerste dag al gelijk was opgevallen was dat hier ontzettend veel Mercedessen rond reden, de reden daarvoor was eigenlijk heel simpel, toen het communisme viel in Albanië was de brandstof zo erg slecht dat er geen enkele auto op kon rijden behalve de auto’s die ze al hadden en Mercedes, nu is het ondertussen een status symbool geworden en mensen hebben liever een Mercedes dan goed te eten.

Ook vertelde hij dat toen het communisme gevallen was, meer producten naar het land kwamen die voorheen niet verkrijgbaar waren, een speciaal geval ware bananen, hij vertelde dat zijn moeder nog nooit een banaan had gezien voor het communisme gevallen was, na de val begonnen diverse mensen bananen te verkopen langs te kant van de weg om extra geld te verdienen, officieel is het nu verboden, maar in de wijk waar ik zit wordt het nog volop gedaan.

Deze diashow vereist JavaScript.

Vroeger was dus het land volledig afgesloten van de buitenwereld, alleen China was nog een beetje bevriend, waardoor ze nog wat spullen kregen vanuit China. Het land was een politiestaat geworden, mensen werden gestimuleerd om elkaar te verraden, je kon niemand vertrouwen zelfs niet je eigen familie, de kans was te groot dat ze je verraadde bij de politie. In de paar uur televisie die ze elke dag hadden werd voornamelijk propaganda uitgezonden, hoe goed het land wel niet was en dat andere landen in de wereld het veel slechter hadden dan in Albanië. Het was niet alleen het rijkste land van de wereld, maar ook het schoonste (wat ook klopte volgens de gids, we hadden immers ook niets om weg te gooien).

Op veel plekken zie je nog duidelijk de aanwezigheid van de communistische tijd, overal zijn nog kleine bunkers te vinden in het land, je hoeft geen moeite te doen om ze te vinden, voorheen waren er meer dan 100.000 in het hele land. Maar ook communistische afbeeldingen en gebouwen zie je nog op heel veel plaatsen

Onderweg naar Tirana Albanië.

Vandaag (8 juni) ben ik vertrokken naar Tirana, mijn vlucht vertrekt dan pas wel morgen om 06:00 uur, maar er is geen andere mogelijkheid om anders op Schiphol te komen dan de laatste nachttrein te nemen die vanuit thuis vertrekt, dat houdt dus in dat ik om uiterlijk 23:00 uur moet vertrekken om, om 02:00 uur aan te komen op Schiphol, overnachten op Schiphol dus.

Vele mensen hebben mij al de vraag gesteld: waarom ga je naar Albanië en niet naar een normaal land? Volgens mij is Albanië een normaal land, ok, het is geen vakantiebestemming, maar er komen wel steeds meer toeristen, er worden ook steeds meer reizen aangeboden naar Albanië en ik ben er nog nooit geweest, dus moet ik er een keer naar toe, het is toch weer een land van Europa die ik kan afvinken.

Goede informatie vinden is nog behoorlijk moeilijk, er zijn maar 2 reisgidsen uitgegeven voor het land en deze zijn al behoorlijk oud en in het Engels en Duits. Nederlandse informatie is nauwelijks te vinden.

Uiteindelijk ben ik dus om 06:00 uur vertrokken naar Tirana, gelukkig toch nog een directe vlucht gevonden naar Tirana, de meeste vluchten waren met overstap in Istanboel of Wenen. Het internationale vliegveld van Albanië is niet zo heel groot, ze hebben maar liefst 1 start en landingsbaan (Schiphol heeft er 5). Nadat we geland zijn taxiën we naar de gate, daar worden we netjes opgehaald door een bus die ons naar de aankomsthal brengt, dit is een rit van wel 1,5 minuut. Als je direct van het vliegtuig naar de aankomsthal was gelopen was ik vlugger geweest. Je zie als je aankomt nog wel dat het hele land in opbouw is, zo stonden er langs de de baan nog een aantal oude straaljagers (of deze nog in gebruikt waren weet ik niet, maar het waren bij ons museumstukken geweest en hier stonden ze er goed onderhouden bij).

Vanuit het vliegveld moet je dus de bus of taxi nemen naar de stad, het vliegveld ligt ongeveer 15 km van de stad. Ik had wel een adres, maar ik wist niet hoe ik daar moest komen met de bus en mijn verwachting was dat de gemiddelde buschauffeur dat mij ook niet kon vertellen, dat werd al heel vlug bevestigd, dan maar een taxi, die brengt mij wel naar het juiste adres. Ik een legale taxi gezocht, voor een vaste prijs brengt hij je naar elke plek in de stad, dus dat is wel weer goed geregeld hier. Echter kende de chauffeur het adres niet, ik had wel een telefoonnummer van de plek waar ik sliep, dus die aan de chauffeur gegeven en met mijn hostel aan de andere kant van de lijn ben ik naar mijn hostel gebracht.